DeFi is de verzamelnaam voor financiële toepassingen die gebruikmaken van onder meer blockchain en slimme contracten. De BIS waarschuwt in haar onderzoek voor een decentralisatie-illusie: achter verspreide techniek kan invloed toch geconcentreerd raken. Dat is een analyse van de BIS, geen bewijs dat iedere toepassing precies hetzelfde georganiseerd is.
Een contract kan automatisch uitvoeren wat erin staat. Maar iemand heeft het geschreven, en bij sommige toepassingen kan iemand het ook aanpassen. Stemrechten kunnen bij veel deelnemers liggen of bij een kleine groep. Zonder die verdeling te kennen vertelt het woord decentraal maar een deel van het verhaal.
Daarbij moeten sommige toepassingen informatie van buiten het netwerk gebruiken. Denk aan een prijs die bepaalt hoeveel onderpand nodig is. De manier waarop zulke informatie wordt aangeleverd vormt dan een nieuwe afhankelijkheid. Automatisch uitvoeren maakt de invoer niet vanzelf juist.
Een fictief loket helpt het verschil te zien. Stel dat de kassa zelfstandig rekent, maar één partij de prijslijst kan wijzigen en de sleutel van de noodstop bezit. De automatische kassa is echt; de afwezigheid van macht is daarmee nog niet aangetoond. Het voorbeeld beschrijft geen specifiek protocol.
Voor jou is de nuttige vraag dus niet alleen of er een bank tussen zit. Het is waar de beslissingsmacht en afhankelijkheden zijn gebleven. Code kan werk overnemen, maar neemt de vraag naar vertrouwen niet weg. Zij verplaatst die vraag naar andere onderdelen van de keten.