De uitgifte van bitcoin volgt regels in het netwerk. Bitcoin.org beschrijft hoe nieuwe bitcoins via mining beschikbaar komen en hoe de uitgifte in de tijd afneemt. Het maximum is onderdeel van die regels. Het is geen belofte van een bedrijf om later voor een bepaald bedrag terug te kopen.
Dat laatste maakt uit. Een schaarse kaart uit een vergeten spel kan bijna niemand willen hebben. Een schaars object waar veel belangstelling voor is kan juist duur worden. Die vergelijking verklaart bitcoin niet volledig, maar laat zien waarom schaarste zonder vraag geen prijsformule is. Een bovengrens aan aantallen legt geen ondergrens onder de marktprijs.
Voor bitcoin veranderen vraag, verwachtingen en bereidheid om risico te nemen. DNB wijst bij ongedekte crypto op de sterke waardeschommelingen en het ontbreken van een stabiele geldwaarde. Dat botst niet met een beperkte uitgifte. De ene uitspraak gaat over hoeveel eenheden er kunnen ontstaan; de andere over hoeveel geld mensen voor zo’n eenheid overhebben.
Ook de bekende halvering van de blokbeloning is geen gegarandeerde koersmotor. Een voorspelbare verandering kan al in verwachtingen zitten. Bovendien blijft bestaande bitcoin verhandelbaar: een kleinere stroom nieuwe munten betekent niet dat er geen aanbod van bestaande bezitters is. Van een uitgifteregel naar een koersvoorspelling springen slaat juist de markt over.
Het boeiende aan bitcoin is dat je de spelregels kunt bestuderen zonder daarmee de toekomstige prijs te kennen. Dat onderscheid maakt het gesprek minder spectaculair, maar veel scherper. Schaarste is één eigenschap van het systeem. Of iemand morgen meer betaalt, hangt af van een vraag die geen maximumaantal voor je beantwoordt.